EQgen, Gezondheid, De hypnose: Bevallen is GEVAARLIJK!!

Verloskundigen en gynaecologen 'doen' de bevalling. 'Ik heb een paar honderd babys "gehaald" ', zeggen ze. De moeder is een soort doos waar zij de baby uithalen.

De hypnose: Bevallen is GEVAARLIJK!!

Er is een experiment gedaan met apen om te onderzoeken hoe het leergedrag zich voltrekt in een groep. Men plaatste in een hok een aantal apen en een ladder. Boven aan de ladder bungelde een banaan. De apen lusten wel een banaantje en gaan een voor een de ladder op om dat smakelijke hapje te pakken. Telkens als een aap naar boven ging, werd een koude straal water tegen de aap aan gespoten. Grote paniek. Nog eens proberen. Weer. En zo ging het maar door. Na een hele tijd, alle apen hadden het geprobeerd en hadden het beteuterd en nat opgegeven, stond daar die ladder met die banaan er boven bungelend aan een touw.

Vervolgens zijn ze de apen gaan vervangen. Eerst een aap eruit, een verse het hok in. De verse aap had de ervaring niet van het water dus die dook meteen de ladder op. En wat gebeurde er? Alle apen uit het hok gingen hem achterna om hem van de ladder af te duwen. Ze wilden voorkomen dat hij natgespoten werd. Dat herhaalde zich net zo lang totdat de verse aap ook de ladder niet meer opging.

Oude aap eruit, nieuwe aap er in. Nieuwe aap werd ook weer tegengehouden door de groep, inclusief de aap die nog nooit water over zich heen had gekregen maar wel had geleerd dat de ladder op gaan tot een nare ervaring zou leiden. Na een paar maanden zat er geen aap meer in het hok die de oorspronkelijke ervaring had meegemaakt. In de kooi stond een ladder waar een banaan boven hing en er om heen leefden apen die de banaan totaal negeerden. De banaan was een gevaarlijk ding geworden.

Perceptie bepaalt de realiteit. En groepsdruk oefent invloed uit op die perceptie.
Dit geldt zeker ook voor zulke belangrijke onderwerpen als zwangerschap en bevallen.

Bij bevallen en geboorte kun je grofweg twee invalshoeken binnen de perceptie herkennen.

Er zijn mensen die geboorte benaderen vanuit de volgende diepe gevoelde overtuigingen:

Bevallen en geboorte zijn normale, gezonde en veilige gebeurtenissen
Een baarmoeder is de beste plaats voor een ongeboren baby om te zijn
Niet ingrijpen is de beste manier om met geboorte om te gaan tenzij er een duidelijke en op intuitie gebaseerde reden bestaat om aan te nemen dat ingrijpen zal resulteren in een superieure uitkomst
De autonomie van de vrouw en haar familie, haar zelfbeschikkingsrecht en haar goed geïnformeerde keuzes zijn heilig en moeten worden gerespecteerd

De andere benadering van geboorte is ook vanuit diep gevoelde overtuigingen:

Bevallen en geboorte zijn onveilige gebeurtenissen, abnormaliteiten zijn normaal
De baarmoeder van de vrouw is de beste plaats voor de ongeboren baby tot de veertigste week, daarna is het maar de vraag
Ingrijpen is de beste policy tenzij er een duidelijk op feiten gebaseerd, een gemakkelijk uit te voeren reden is om aan te nemen dat niet ingrijpen tot een superieure uitkomst zal leiden
De wens van de vrouw om haar autonomie gerespecteerd te zien, haar zelfbeschikkingsrecht, haar goed geïnformeerde keuzes zijn afhankelijk van de hulpverlener zijn nachtrust, zijn wens tot een goed inkomen, het gemak, de juridische consequenties, de ziekenhuis protocollen en de eigen voorkeuren.

De meeste zwangere vrouwen maar ook vroedvrouwen en gynaecologen bevinden zich in deze laatste groep.

De perceptie ten aanzien van bevallingen heeft binnen de groep vroedvrouwen de laatste jaren allerlei veranderingen ondergaan. Binnen de vroedvrouwen gemeenschap is er een oude en een nieuwe garde te zien. De oude garde, die aan het verdwijnen is, heeft meer gevoel nog bij het oorspronkelijke baringsproces en de diepe lagen van transformatie waaruit het bestaat, terwijl de nieuwe garde, meestal jonge vrouwen die zelf nog niet de ervaring van een bevalling hebben ondergaan, geleerd hebben veel mechanischer te denken en dientengevolge ook veel meer vertrouwen hebben in de techniek. Hierdoor grijpen ze er ook sneller in. Het vak van vroedvrouw komt steeds meer in het verlengde te liggen van het ziekenhuis. Niet alleen omdat het aantal medische handelingen welke de vroedvrouw mag uitvoeren drastisch is gestegen, maar ook de mentaliteit, de manier van kijken waarmee beslissingen worden genomen, is steeds meer medisch getint. De behoeften van de vrouw staan allang niet meer voorop. De protocollen zijn belangrijker. "Want die moeten de veiligheid van de barende en haar baby garanderen". Het aantal transporten van vrouwen die thuis beginnen te bevallen maar uiteindelijk worden overgedragen aan de gynaecoloog, is in de loop der jaren toegenomen. Hoewel Nederland in het buitenland nog steeds bekend staat als hét land voor de natuurlijke thuisbevalling, ligt het percentage ziekenhuis bevallingen in Nederland rond de 70-80%. Het valt dus wel tegen met dat natuurlijk bevallen in Nederland als een dergelijk percentage vrouwen een gemechaniseerde en gemedicaliseerde bevalling ondergaat.

Hebben vroedvrouwen nog énig geloof in de kracht van de barende vrouw, in ziekenhuizen gelooft men vooral in het eigen systeem. In ziekenhuizen is de basis van waaruit men werkt over het algemeen dan ook het meest angstige en mechanische. Men is er feitelijk van overtuigd dat de er een grote kans is dat de natuur zal falen. Omdat bovendien verzekeringsmaatschappijen steeds meer een stempel drukken op de activiteiten van het ziekenhuis, zijn de artsen nog meer alert op de mogelijkheid dat er iets fout zal gaan en zullen zij om die reden klaar staan om bij het eerste signaal van een mogelijke dreigende complicatie in te grijpen. De man met de hamer ziet tenslotte overal spijkers.

Een andere verschuiving die binnen de perceptie van het ziekenhuis is te zien, is dat wat vroeger een medische ingreep was bij een complicatie, nu standaard handeling is bij gezonde zwangerschappen en bevallingen. Apparaten die vroeger alleen werden ingezet bij noodgevallen, worden nu altijd gebruikt omdat het de veiligheid van de zwangerschap en/of bevalling zou verhogen. Zo is de echo uitgevonden om in noodgevallen te gebruiken; een ingreep. Tegenwoordig komt het zelfs voor dat vrouwen om de twee weken een echo krijgen, 'voor de zekerheid en om de zwangerschap te volgen'. Ook bij de bevalling is het een drukte van belang. Om de aanwezigheid te rechtvaardigen, van hen die ter plekke zijn bij de geboorte, moet men natuurlijk wel iets 'doen'. Als de aanstaande moeder haar kamer ingaat worden tegenwoordig achter haar aan de computers naar binnengereden waarmee moeder wordt aangesloten op het lichtnet. Allerhande metingen worden continu, dan wel om de zoveel tijd uitgevoerd. De hartslag van het kindje wordt gemonitord (steeds vaker door middel van een schroef in het hoofd), de druk in de baarmoeder, de zuurgraad van het bloed van de baby, de kracht en frequentie van de weeën... een infuus wordt ingebracht om weeën op te wekken, dan wel te stimuleren. Dit alles, om een 'goede' uitkomst van de bevalling te garanderen. De staf van het ziekenhuis staat ten alle tijde klaar om te interveniëren als er wat mocht gebeuren, en ook, als er niets gebeurt.

Natuurlijk heeft het ziekenhuis met al zijn techniek ook moeders en kinderen gered. Maar een ziekenhuis zou er alleen moeten zijn voor zieke moeders en kinderen en niet voor gezonde vrouwen met ongecompliceerde, gezonde zwangerschappen. Toch bestaat bij velen de overtuiging dat bevallen in het ziekenhuis het veiligst is. Dit kun je alleen maar zeggen als je onbewust het idee hebt dat de moeder een potentieel gevaar is voor zichzelf en de baby.

Er zijn dus twee visies op bevallen. De ene visie zegt dat bevallen veilig is en dat thuis bevallen het veiligst is. De tweede visie zegt, dat techniek zorgt voor betere uitkomsten voor moeder en kind dan de natuur dat kan.

Het is voor iedereen te begrijpen dat deze twee visies ALTIJD zullen resulteren in twee totaal verschillende benaderingen. Iedere vraag die de vrouw stelt zal leiden tot een totaal ander antwoord en iedere gebeurtenis zal leiden tot een totaal andere behandeling. Bijvoorbeeld.. wegvallende weeën. In de tweede visie zal men de vrouw aan het infuus leggen met een weeën opwekkend middel. In de eerste zal men de vrouw verzorgen, eten geven, drinken geven, kijkend naar wat de vrouw maar nodig heeft en geduldig en met vertrouwen wachten.

We onderscheiden de mechanische, gemanagede, medische bevalling en de onvoorspelbare, natuurlijke bevalling van de vrouw die in haar eentje of met haar partner, maar zonder medische begeleiding bevalt. Omdat iedere gebeurtenis zal leiden tot een fundamenteel andere behandeling zal ook de uitkomst van deze twee soorten bevallingen volledig verschillen.

Het resultaat van een gemanagede bevalling is vrijwel altijd de ontkrachting van de vrouw. Heeft de vrouw toch een bekrachtiging ervaren, dan is dat ondanks het systeem en niet dankzij. Zij heeft het dan aan zichzelf te danken. Onderdrukking leidt tot ontkrachting of tot opstand. Er komen maar weinig vrouwen in verzet tegen het mechanische bevallen, daarvoor is de hypnose te sterk. Verzet vraagt moed maar iemand zal zich alleen verzetten als zij voelt dat er fundamenteel iets niet klopt. De uitkomst van een natuurlijke, ongehinderde bevalling (unassisted Childbirth/UC) is altijd een intense bekrachtiging en vernieuwing van de vrouw. Zelfs als de vrouw heeft gevoeld dat medisch ingrijpen nodig was, voelt zij dat zij gedaan heeft waarvoor zij is gebouwd. Een UC bevalling is een ervaring die verrijkt en die de vrouw op een fundamenteel diepere wijze in het leven plaatst. Zij is een wijze vrouw geworden.

Ik heb een tijd geleefd in de overtuiging dat het enkel aan het medische circuit lag dat het gaat zoals het gaat maar gesprekken met vroedvrouwen, vooral de oude garde en vrouwen om mij heen, zorgden ervoor dat ik zag dat dit een gedachte was en geen waarheid. Het mes snijdt namelijk aan twee kanten. De medische wereld die geboorte mechanisch maakt en medicaliseert en de vrouw zelf die haar verantwoordelijkheid afgeeft. De medische wereld speelt een wanstaltig grote rol in het ontkrachten van de vrouw. Er bestaat geen effectievere manier om een vrouw te ontkrachten, te onderdrukken, dan haar haar levenscheppende krachten af te nemen. Onderdrukking van de vrouw werkt feilloos als je het voor elkaar kunt krijgen dat zij vervreemd raakt en blijft, van haar diepste kwaliteit: het voortbrengen van leven. Zolang zij geen contact kan maken met deze mysterieuze bron zal zij slechts een schaduw zijn van wie zij werkelijk is. Uit haar kracht. Onwetend. Te manipuleren. En dat gebeurt in het medische carnaval rondom zwangerschap en bevalling systematisch en op continue basis. In de loop der jaren is het mijn overtuiging geworden dat de medische wereld deze ontkrachting ten doel heeft.

Wij leven in een massa-hypnose en die is diep ingedrongen in ieder mens. Zo diep, dat het net lijkt alsof dat, wat de hypnose ons zegt, waar is.

De Hypnose: Een vagina inknippen om de bevalling te versnellen is zinvol

De hypnose bestaat uit vele overtuigingen waarvan ik er hier slechts enkele noem:

Baren is gevaarlijk
Bevallen is een medische procedure
Gynaecologen en vroedvrouwen weten meer van geboorte dan vrouwen zelf
Kleine vrouwen kunnen geen grote baby's baren
Grote baby's zorgen voor zwaardere bevallingen
Alle baby's zijn klaar om te geboren te worden rond de 40 weken
De uitgerekende datum overschrijden met meer dan 2 weken is gevaarlijk voor de baby (er zijn plannen om met 41 weken in te leiden)
Thuisbevallen kan, bevallen in het ziekenhuis is het veiligst
Een keizersnede is even veilig, zo niet veiliger dan een vaginale bevalling
Jouw gynaecoloog en het ziekenhuis hebben jouw belangen op het oog
Een vagina inknippen om de bevalling te versnellen is zinvol

Om de onderdrukking diep te doorgronden moeten we kijken naar de werking van de hypnose. En dan vooral van de massa-hypnose. Een hypnose bestaat uit overtuigingen. Aan die overtuigingen zitten rituelen vast. Een ritueel is het onbewuste deel van de hypnose. De overtuigingen zijn min of meer bewust.

Een ritueel is een patroonmatige opeenvolging van boodschappen dat zich steeds herhaalt. Het werkt met symbolen en dat is de reden dat het zo hard op het onbewuste inwerkt. De witte jas van de arts is een voorbeeld van zo'n symbool. Je behandelt iemand in een witte doktersjas anders dan iemand zonder. En je wordt ook door iemand in een witte doktersjas anders behandeld, dan iemand zonder. Een ritueel is er niet zomaar. Het is er met een bedoeling. Het eerste doel van een ritueel is het aanpassen van het geloofsysteem van het individu aan dat van de samenleving.

Naast een op zichzelf staand ritueel zijn er ook inwijdings- of overgangsrituelen. Dit is dan een serie van rituelen die een individu van de ene sociale status naar de volgende bewegen. Bijvoorbeeld van meisje naar vrouwzijn, van jongen naar manzijn, van de buik van de moeder de wereld in. Een inwijdingsritueel verandert de perceptie van de samenleving over het individu. Dat is het tweede doel. We kijken anders tegen een meisje aan dan tegen een volwassen vrouw. Het inwijdingsritueel verandert ook de perceptie van het individu over zichzelf, hetgeen het derde doel is.

De geboorte is een van de belangrijkste inwijdingsrituelen die er bestaan. Het wordt door veel samenlevingen gebruikt als basis voor andere inwijdingsrituelen. Het geboorteproces zelf transformeert de vrouw op een manier die niemand van te voren kan weten tot het zover is. Dat komt omdat geboorte, de bevalling een natuurlijke, diepgaande werking heeft op de vrouw. Deze uitwerking is onvoorspelbaar. Niemand weet hoe de vrouw tevoorschijn zal komen uit haar proces. Wat wel duidelijk is, is dat de vrouw er krachtiger uit zal komen dan ze er in ging op fysiek, emotioneel en spiritueel niveau.

De meeste samenlevingen zijn mannensamenlevingen waar men er op uit is de vrouw te onderdrukken. En daarom moeten samenlevingen dit geboorteproces actief besturen en van haar natuurlijke waarde ontdoen. Door van het natuurlijke, transformatieve proces van de geboorte zelf een afgezwakt cultureel inwijdingsritueel te maken weet de samenleving zeker dat haar basiswaarden zullen worden overgedragen en dat de vrouw zal blijven zoals de maatschappij haar wenst te zien. De boodschap is in essentie; "Jij kan het niet, jij bent een gevaar voor je baby. Zonder ons kun jij niet baren. Jij bent een slechte moeder."

Tijdens de bevalling wordt deze boodschap diep verankerd in de drie nieuwe leden van die samenleving: de nieuwe moeder, de nieuwe vader en het geboren kind. Het is vooral de moeder die goed doordrongen moet worden van de waarden die de samenleving wil hebben omdat zij degene is die meestal als eerste verantwoordelijk is voor het overdragen ervan op haar kinderen. Op deze manier garandeert de samenleving zich ervan dat ook in de toekomst met dezelfde waarden wordt gewerkt. Het optuigen van rituelen noemt men ook wel hersenspoeling.

De vrouw wordt daarom tijdens haar zwangerschap en haar bevalling zwaar gebombardeerd met rituelen. De kracht van alle symbolische signalen die zij op zich afkrijgt is dus gelegen in het feit dat al die symbolen inwerken op haar onbewuste. Zij kan zich er niet tegen wapenen; de boodschap is al doorgedrongen nog voordat zij hem doorheeft.

Een symbool kan een idee zijn, een object of een actie, maar wat het ook is, het is beladen, doorspekt met een culturele betekenis. De linker hemisfeer in de hersenen van de mens decodeert en analyseert verbale boodschappen, waardoor de persoon in staat wordt gesteld een keuze te maken: eens of oneens met de boodschap. Een ritueel met daarin alle symboliek daarentegen, wordt ontvangen door de rechter hemisfeer van de hersenen waar zij holistisch wordt geïnterpreteerd. In plaats van dat de boodschap wordt geanalyseerd, wordt het door het hele lichaam en de emoties gevoeld, ervaren. Bij de hersenspoeling van de vrouw rondom haar zwangerschap en bevalling wordt bovendien gebruik gemaakt van heel complexe rituele boodschappen. Dit heeft als gevolg dat het uiteindelijke effect op de vrouw extreem krachtig is. Hierdoor zijn we terug bij het feit dat, hoewel alle vrouwen verschillend zijn, hun overtuigingen omtrent zwangerschap en bevallen in de basis hetzelfde zijn.

We zien het ook concreet terug in de routinematige handelingen van vroedvrouwen en gynaecologen die bij uitstek symbolisch van aard zijn. Het vraagt een grote oplettendheid en alertheid om het hele scala aan rituelen dat ongemerkt de zwangerschap in komt en daar zijn verdere werking verricht, op te merken en te doorgronden. Want de normen en waarden rondom bevallen en geboorte zijn in feite al lang ingeprent in de hersenen van iedere vrouw, nog voor zij zelf zwanger is geweest. Eenmaal zwanger, worden die overtuigings systemen continu bevestigd en daardoor dieper en dieper ingeslepen in de psyche van de vrouw.

Verloskundige.

Dit woord zelf heeft een krachtige symbolische werking. Verlossen en kundig zijn de bestanddelen ervan. Iemand die kundig is in het verlossen. Iemand die verlost. Hoe verhoudt zich dit tot de vrouw om wie alles draait? De vrouw die gaat baren? Zeker als zij voor de eerste keer zwanger is en voor de eerste keer haar voet over de drempel zet van de verloskundigenpraktijk. De vrouw staat meteen in een ondergeschikte positie ten opzichte van de verlos-kundige. Het is tevens een afhankelijke positie want de kundige weet alles en de niet-kundige weet niets. Of in ieder geval niet genoeg.

Het woord roept ook op dat je veilig zou zijn in de aanwezigheid van deze kundige. Zij gaat je tenslotte verlossen. Op kundige wijze. Wie wordt er verlost? De vrouw. De vrouw wordt van haar baby verlost. Dat impliceert meteen dat niet de vrouw zelf het barensproces doet, maar de verloskundige. De vrouw waar het om gaat, is lijdend voorwerp. Zij ondergaat iets dat door een ander wordt gedaan. De symboliek in het woord roept onbewust het beeld op dat degene die kundig is in het verlossen niet de zwangere vrouw is maar de vroedvrouw! De verloskundige is de redster van de vrouw; zonder de verloskundige is de vrouw in levensgevaar. Met de verloskundige aan haar zijde, zal de barende het baren overleven. Met de verloskundige ben je veilig. De meeste mensen slaken een zucht van verlichting als ze haar eindelijk mogen bellen. "Nu komt alles goed. Nu is de vrouw in veilige handen".

De zwangere vrouw 'mag' op een baarkruk bevallen. Of 'mag' niet in bad bevallen. Onbewust reageert vrijwel iedere vrouw op dit soort boodschappen met onderdanigheid en gehoorzaamheid.

Zo is het voor iedereen helder en niet ter discussie dat de verloskundige de bevalling 'doet'. Bevallen is gevaarlijk en daarom moet iemand het 'doen', die het kan, die ook bewijzen kan, dat ze het kan. De verloskundige is degene met de ervaring, met de kennis, 'zij heeft er tenslotte voor gestudeerd en zij heeft er tenslotte al zoveel "gedaan" '. Deze argumenten kreeg ik werkelijk van een oververhitte vroedvrouw na mijn vraag om wie het nu eigenlijk ging tijdens mijn toekomstige bevalling en wie nu eigenlijk wie inhuurde. Zelfs als een vroedvrouw nog maagd is of nog nooit zwanger is geweest laat staan gebaard heeft en met een vrouw werkt die al meerdere bevallingen heeft gedaan, dan doet dat er niet toe, dat speelt geen rol, dan nog is de verloskundige de kundige in deze relatie. Zij maakt bovendien deel uit van een groot netwerk van verloskundigen die ook allemaal zo denken. En de zwangere vrouw maakt ook deel uit van een netwerk van vrouwen die zo denken. En de vrouw zelf denkt ook zo. Iedereen denkt zo. Dus is het waar.

Deze onbewuste overtuiging komt op talloze manieren boven water in het dagelijkse leven.

Beslissingen

Omdat de verloskundige als de kundige wordt gezien en de vrouw als lijdend voorwerp, (zij wordt als het ware ingehuurd door de verloskundige zodat die haar werk kan doen) neemt de verloskundige als vanzelfsprekend de cruciale beslissingen. Bij veel praktijken wordt gedaan alsof de vrouw wel degelijk vrijheid heeft van keuze maar in feite wordt de werkelijkheid verbloemt. De verloskundige bepaalt waar de grenzen liggen en daarbinnen 'mag' de vrouw aangeven wat ze fijn vindt. De keuzes gaan dan over marginale zaken als wel of niet op een baarkruk mogen zitten, wel of niet tijdens de ontsluiting in bad mogen. De vrouw heeft geen keuze als het gaat om de verantwoordelijkheid van het proces. Die ligt uiteraard bij de verloskundige. In feite wordt de vrouw weggezet als handelingsonbekwaam en beslissings onbevoegd, zonder dat de wet er aan te pas is gekomen. Zij wordt buitenspel gezet in haar eigen bevalproces. Zij is ten aanzien van haar bevalling al uit de ouderlijke macht gezet nog voor ze haar kind in haar armen heeft.

Door dit hele circus wordt de aandacht en energie ongemerkt verplaatst van de (barende) vrouw naar de 'verlos-kundige'. Dit betekent dat de verloskundige op onbewust niveau degene is om wie het uiteindelijk draait. Zij heeft de regie in handen. Als zij binnenkomt, maakt iedereen plaats voor haar. Zij bepaalt hoe lang er geperst mag worden. Zij bepaalt of er getransporteerd moet worden naar het ziekenhuis. De vrouw heeft hier geen gelijkwaardige relatie met iemand met wie overlegd wordt. Dat kan ook niet natuurlijk. De verloskundige is er om te beoordelen of alles wel naar wens verloopt en zij is ook de enige waarvan het uiteindelijk allemaal afhangt. Het leven van de vrouw en de baby ligt tenslotte in haar handen.

De volgende stap is dit alles daadwerkelijk te verankeren in een een juridische vorm in onze maatschappij. De vroedvrouw kan worden vervolgd voor misstappen, foutieve inschattingen en negatieve uitkomsten van een bevalling.

Taalgebruik: mogen

Deze mentaliteit die een grote ongelijkwaardigheid in het leven roept en bestendigt is tot in het taalgebruik terug te vinden. De zwangere vrouw 'mag' op een baarkruk bevallen. Of 'mag' niet in bad bevallen. Onbewust reageert vrijwel iedere vrouw op dit soort boodschappen met onderdanigheid en gehoorzaamheid. Vrouwen die tegen een dergelijke behandeling protesteren worden over het algemeen terechtgewezen en nog meer naar beneden gehaald.

Taalgebruik; bedreigen

Ik heb veel verhalen gehoord van vrouwen die, als zij voorzichtig opperden iets anders te willen dan de medici, te horen kregen: 'Je wilt toch niet dat je baby doodgaat?' 'Je moet wel meewerken anders moet ik het AMK bellen.'

'Als je niet binnen een half uur gaat persen wordt het een keizersnede'.

Taalgebruik; patient

Als je als zwangere vrouw door de verloskundige/gynaecoloog aan wordt gesproken als 'patient' dan heeft dat een enorm verstrekkend effect op je eigenbeeld. Het veroorzaakt geen beeld van gezondheid, vitaliteit, kracht en zelfbeschikking als je zo genoemd wordt. Het woord associeert aan ziekte en afbraak. Vroeger werden vrouwen door de vroedvrouwen niet zo aangesproken maar hoe meer verloskundigen gaan samenwerken met gynaecologen, hoe meer dit verschijnsel optreedt.

Taalgebruik: proefbaring

Als een vrouw een keizersnede heeft gehad 'mag' ze het bij een volgende bevalling 'proberen'. Dat noemen ze een proefbaring, waarin het falen al ligt opgesloten. De gynaecoloog bepaalt natuurlijk of ze het kan of niet. Zo niet, dan grijpt de gynaecoloog in. Voor haar eigen bestwil.

Taalgebruik: aanspreektitels

In veel ziekenhuizen worden de artsen aangesproken met 'dokter...' terwijl de verpleegkundigen met hun voornaam worden aangesproken. Hier komt tevens een statusverschil tot uitdrukking tussen de leden van het systeem. De barende vrouw staat op de laagste plaats, na haar kind. Dat geldt dan automatisch ook voor haar belangen; die van het ziekenhuis staan bovenaan, dan komt het kind, dan de moeder.

Taalgebruik: het 'doen' van een bevalling

Verloskundigen en gynaecologen 'doen' de bevalling. 'Ik heb een paar honderd babys "gehaald" ', zeggen ze. De moeder is een soort doos waar zij de baby uithalen.

Laten zien van instrumenten

Bij een introductieavond voor zwangeren in een ziekenhuis worden de tang en de vacuum op tafel gelegd zodat iedereen ze kan zien liggen. Er ligt een fotoboek met foto's van een keizersnede. Over gewone bevallingen wordt niet gesproken.

Rolstoel

Als je als bevallende vrouw in het ziekenhuis wordt rondgereden in een rolstoel dan krijg je de onbewuste boodschap mee dat je invalide bent. Het is het lichaam dat die boodschap ontvangt en voelt. Daarom dringt het ook zo diep in, in de psyche van de vrouw.

Het bed

Baren staat gelijk aan 'bed'. Het baren draait altijd om het bed in onze maatschappij en als een barende vrouw als vanzelfsprekend in bed wordt gestuurd, dan ontvangt zij de symbolische boodschap: 'Jij bent ziek.' Ook al zegt niemand het, 'Jij bent invalide, jij bent ziek' deze manier van uitzenden van boodschappen is, zoals gezegd, vele malen krachtiger dan woorden alleen.

Infuus

Het infuus dat automatisch in de armen of handen van de barende vrouw wordt aangebracht zendt een krachtig statement uit: het is als het ware de navelstreng waarmee de vrouw aan het ziekenhuis vastzit. De slang waarmee de vrouw vastzit aan het infuus, plaatst haar in dezelfde relationele verhouding met het ziekenhuis als waarmee de baby in haar buik aan haar vastzit: een relatie waarin afhankelijkheid een zeer belangrijke rol speelt. Door haar leven afhankelijk te maken van het instituut geeft het infuus haar een van de meest diepgaande boodschappen van haar inwijdingservaring: 'Ik, als vrouw, ben op het ziekenhuis aangewezen als het gaat om het redden van mijn leven. Ik kan niet zonder de dokter. Ik kan niet zonder het ziekenhuis.' De boodschap is des te heftiger omdat het juist de vrouw is die het leven geeft, zij is de werkelijke schenkster van leven. En juist zij wordt van dat bewustzijn beroofd door de overweldigend sterke boodschappen dat zij zichzelf niet kan redden. De samenleving met zijn instituten kunnen echter niet bestaan zonder de vrouw, de vrouw die het leven geeft. Toch wordt de vrouw in het ziekenhuis wijsgemaakt dat niet zij het leven geeft, maar dat het ziekenhuis, dat de dokter dat doet.

Het aantal rituelen en de vorm komen niet zomaar uit de lucht vallen. Ze komen van diep binnenin het geloofssysteem van een groep. De overtuiging dringt diep in de emoties, de gedachten en de lichamen van hun mensen in. Analyse van de rituelen van een samenleving kan dus leiden tot een diepgaand begrip van het geloofssysteem.

Analyse van de rituelen van vroedvrouwen en ziekenhuizen laat duidelijk zien dat de hedendaagse realiteit in ons land is, dat geboorte wordt gezien als iets technisch. Om precies te zien: iets medisch technisch. Dat is niet zo raar als je weet dat dit technische model van denken eigenlijk al zo lang heerst. Dit model gaat er van uit dat het universum mechanisch is en dat er voorspelbare wetten zijn die gevolgd worden. Deze voorspelbare wetten kunnen ontdekt worden door wetenschap en technologie. Het doel om die wetten te ontdekken is gelegen in het verlangen minder afhankelijk te worden van die onvoorspelbare natuur. Vanuit deze visie is het menselijk lichaam gewoon een machine dat je uit elkaar haalt en weer in elkaar zet om te kijken of het wel goed functioneert. Wij hebben heel lang geloofd in de scheiding van lichaam, geest en ziel. De ziel kon worden overgelaten aan de religie. De geest lieten we over aan de filosofen en het lichaam kon naar believen worden geopend voor wetenschappelijk onderzoek. Hoewel er op veel terreinen van onze samenleving veranderingen zijn opgetreden ten aanzien van deze drie, zien we deze scheiding bij zwangerschap en bevallen nog steeds terug. De tendens is dat dit alleen maar erger wordt.

Binnen het overheersende religieuze geloofssysteem in West-Europa is het nog steeds zo, ondanks alle inspanningen om daar verandering in aan te brengen, dat de vrouw inferieur wordt geacht aan de man. Vrouwen staan dichter bij de natuur dan de man. De natuur is een onvoorspelbare kracht die onder controle van de logica en de voorspelbaarheid, tot zekerheid moet worden gebracht. Vrouwen zouden zwakker zijn, zowel lichamelijk als intellectueel. Het lijkt erop dat de man die het idee ontwikkelde van het-lichaam-als-machine ook krachtig heeft vaststelt dat het mannelijk lichaam het prototype is van deze machine. En omdat het vrouwenlichaam niet helemaal lijkt op het mannenlichaam werd vervolgens geconcludeerd dat het vrouwenlichaam afwijkend is, abnormaal, op zichzelf defect, onvoorspelbaar en daardoor gevaarlijk omdat het zo onder invloed staat van de natuur.

De mythe van het lichaam-als-machine en het daaraan gerelateerde beeld van het vrouwenlichaam als een defecte machine, is de grondslag van de hedendaagse gynaecologie. Brede culturele acceptatie van deze mythe gaat vergezeld met de opkomst van de vroedvrouw en de opkomst van door mannen begeleide, mechanisch gemanipuleerde geboorten. De gynaecologen hebben vervolgens letterlijk gereedschappen en technieken ontwikkeld om het afwijkende en gevaarlijke proces van de geboorte te manipuleren en om het binnen bedachte en vastgestelde kaders te dwingen. Noch in de onderzoeks-, verlos-, of operatiekamers wordt ook maar iets aangetroffen dat vrouwelijk genoemd zou kunnen worden. Het zijn gewoon machinekamers.

De opkomst van de wetenschappelijke gynaecologie heeft deze tendens vervolgens vervolmaakt door de invoering van het idee van de lopende band. De vrouw en haar geboorteproces zijn vereenvoudigd tot een produktielijn, een geboortemachine waar omheen techneuten lopen die met hun tijdtabellen de productie meten en bekijken of die voldoet aan hun technische eisen. Het gaat om beheersen, beheersen, beheersen en beheersen.

Het ziekenhuis zelf is in feite niets meer en niets minder dan een hoogwaardige technische fabriek. Hoe meer techniek een ziekenhuis kan leveren, des te beter staat het aangeschreven. Hoe meer ingrepen er plaats vinden, hoe betrouwbaarder het wordt in de ogen van collega's en klanten. Omdat het een instituut is, oefent het ziekenhuis meer invloed uit dan een individu of een familie. Daarom kan het eisen dat het geboorteproces meer moet verlopen volgens de institutionele behoeften dan volgens die van de persoon. Er is een hele reeks routinematige handelingen, die meer gedaan worden voor het gemak van dokters en verpleegkundigen dan dat het de behoeften van de barende vrouw afdekt. Men werkt om de barende vrouw heen. Men werkt niet mét haar. En al helemaal niet vanuit haar.

Natuurlijk is het gewenste eindresultaat van deze produktielijn een gezonde baby. De moeder is meer een bijproduct. Dat is waar men ook op getraind wordt tijdens de studie: de perfecte baby. De kwaliteit van de ervaring voor de moeder is niet iets waar men nu werkelijk aandacht aan besteed. Men predikt dat wel met de mond, maar in de hele machinerie doet haar ervaring er niet veel toe. Een arts zal niet op het idee komen af te zien van een door hem belangrijk geachte ingreep, als de enige reden het niet te doen is, dat het de moeder pijn doet en het haar een ernstige verminking oplevert.

Het verschijnsel van de perfecte baby aan het eind van de productielijn wordt ook zichtbaar als we de tendens om producten met een afwijking, van de lopende band te halen en weg te werpen. De twintig weken echo zorgt voor een toename van het aantal geaborteerde baby's, terwijl er geen protocollen zijn ontwikkeld die de betrouwbaarheid van de echo waarborgen. De dokter wordt steeds meer god, die gaat over leven en dood en die daar de ouders in betrekt en voor onmogelijke, onmenselijke keuzes stelt. Abortus mag officieel tot de 24ste week. Tot die week is de baby vogelvrij. Na de 24ste week slaat de werking van het systeem opeens om en worden baby's met alle kunst en vliegwerk in leven gehouden, als het maar even kan.

De boodschap die de vrouw dus krijgt via de rituelen is: "Jij bent incapabel. Jij bent van ons afhankelijk". Nu moet die boodschap dieper worden ingeprent. Dat gebeurt door de stroom van herhalingen en overvloedigheid. Voor maximum effectiviteit concentreert een ritueel zich op het overbrengen van een basispakket aan boodschappen, wat eindeloos herhaald wordt en herhaald wordt, op allerlei verschillende manieren. Ziekenhuis geboorte vindt plaats onder begeleiding van een heel repertoire aan rituele procedures waarvan vele steeds dezelfde boodschap in verschillende vormen uitzenden. Het omringd worden door mensen in steriele witte ziekenhuiskleding, het identiteitsarmbandje aan de pols, het infuus, het bed waarin de vrouw wordt geplaatst, het aangesproken worden met het woord 'patient', al deze rituelen brengen op de zwangere of barende vrouw over dat zij volledig afhankelijk is van het instituut waarin zij zich bevindt.

Daarnaast wordt zij ook op allerlei manieren herinnerd aan het algemeen aanvaarde geloof dat zij een defecte geboortemachine is. De periodieke en vaak zelfs continue electronische monitoring van die defecte geboortemachine, zeer frequente onderzoeken naar de baarmoedermond om er verzekerd van te zijn dat er wel voldoende ontsluiting plaatsvindt binnen de daarvoor bedachte tijdschema's en als dat niet zo is, het toedienen van het synthetische hormoon pitocin om de geboorte te versnellen zodat het plaats kan vinden binnen de tijdsduur die daarvoor staat, zo'n 26 uur. Al die procedures dragen steeds dezelfde boodschap over: 'Tijd is belangrijk. Jij moet op tijd produceren en dat kun jij niet zonder de technische begeleiding want jij, machine, bent stuk.

'In onze cultuur overwaarderen wij 'tijd'. Het is derhalve passend dat nieuwe moeders zo snel mogelijk worden geprogrammeerd met de boodschap dat tijd heel belangrijk is.

Het is niet praktisch voor een samenleving als er teveel verschil is in de rituelen die mensen zelf zouden willen, vanuit hun eigen behoeften. Het is veel praktischer en efficiënter als de hele gemeenschap gestuurd wordt om met kokervisie te kijken naar zoiets complex als geboorte, omdat dan iedereen routinematig behandeld kan worden. Het niveau van denken dat hier het beste werkt is dat van denken in of-of. Alternatieve manieren van denken zijn hierin niet bruikbaar en moeten worden geweerd. Daarom zul je ook in Nederland uiteindelijk iedere vrouw hetzelfde horen reproduceren: 'Bevallen is gevaarlijk. Ik durf het niet alleen. Wat, als er iets gebeurt?' Er zijn weinig vrouwen die zich los kunnen maken uit deze hypnose en hun eigen pad volgen, door naar hun eigen lichaam te luisteren en te vertrouwen op zichzelf.

Een tweede manier om het ritueel te bestendigen, naast de herhaling die ik hierboven beschreef, is het pesten van de mensen, ervoor te zorgen dat mensen vervreemd raken van zichzelf zodat de wereld op zijn kop komt te staan door het veroorzaken van grote verwarring. Dit kan allerlei vormen aannemen. Kleinerend praten over de vrouw waar zij bij is ('Zal ik haar even lekker nauw hechten?'), het wegsturen van het bezoek omdat de arts langskomt op de zaal. Niet komen of heel laat komen als de vrouw de verpleegsterspost heeft gebeld, als de vrouw zich niet gedraagt zoals het verplegend personeel vindt dat ze dat moet doen. Het vervreemd raken kan worden veroorzaakt door intieme handelingen zonder enige respect uit te voeren zoals het rondpoken in een vagina om de ontsluiting te meten, ondertussen opgewekt babbelend met een ander dan de vrouw in wiens vagina de vingers zich bevinden.

Binnen het systeem wordt niet alleen de vrouw geterroriseerd met onderdrukkende boodschappen. Ook de student wordt op een onderdrukkende manier in zijn studie- en stagetijd behandeld door de alleswetende machthebbenden binnen een ziekenhuis. In het inwijdingsritueel van de student die later gynaecoloog moet worden, zitten dezelfde elementen ingebakken als hierboven genoemd. De student maakt eerst de teloorgang door van zijn hoge status als geslaagde student aan het VWO naar de status van de eerste jaars medisch student en wordt 'ontgroent'. Constante en betekenisloze pesterijen zoals orders op moeten volgen die vernederend zijn breken de cognitieve structuur van een persoon af. Men zou het moeten leren van eindeloze feiten en formules, het maken van lange uren in de collegebanken, de enorme hoeveelheden stof die in relatief korte tijd opgenomen moeten worden, rustig als pesten kunnen betitelen: een intellectuele en gevoelsmatige overlading van de jonge mens. Om van zichzelf vervreemd te raken en zich te gaan identificeren met iets buiten hem, wordt de student van zijn gewone kleding ontdaan en dient hij een witte jas te gaan dragen als arts-assistent en later als gynaecoloog. Met het aantrekken van deze witte jas legt hij zijn persoonlijkheid, zijn identiteit af en trekt een uniform aan, identiek aan de andere ingewijden.

In mijn jarenlange onderzoek naar alles wat met UC te maken heeft en de medische antwoorden op situaties in zwangerschap- en geboorteland, ben ik nog niet één (ruimdenkend?) persoon tegengekomen in het reguliere medische systeem, die met enthousiasme én de wil om te leren, open stond voor UC. Het systeemdenken ligt diep in iedere persoon ingebed en zelfs mensen die zéggen de vrouw serieus te nemen en haar wensen te volgen, stoppen daarmee als hun eigen persoonlijk belangen in het geding dreigen te komen. Binnen het systeem worden mensen niet gemotiveerd om onafhankelijk te denken. Binnen het systeem worden mensen al helemaal niet gemotiveerd te luisteren naar hun innerlijke wijsheid. Laat staan dat mensen worden gemotiveerd hun stem te laten klinken als die een ander geluid laat horen dan dat, wat de gevestigde orde zegt. Het kan je je baan of opgebouwde positie kosten. Zelfs op televisie worden tegenwoordig documentaires uitgezonden waarin in verpleegkundigen en arts-assistenten zeggen hun baas maar met rust te laten want hoe meer je vraagt, des te meer je voor dom en onkundig wordt versleten. Dit zorgt ervoor dat studenten alleen hun kennis uit boeken kunnen aanwenden; dat wat zij uit hun hoofd geleerd hebben. Dat leidt in de praktijk tot fouten, waar zelfs de dood door kan intreden maar het verdwijnt allemaal in de doofpot.

Om het systeem binnen te komen dient men een reguliere studie te volgen en de kern van de studie is het zich herinneren van 'feiten' die door anderen zijn opgehoest. Hoe meer 'feiten' de student weet op te sommen, des te hoger zijn punten zullen zijn en hoe hoger de punten des te meer kans de student heeft ergens op een prettige post terecht te komen. Omdat het systeem star is, wordt de student dat ook.

De student wordt niet uitgedaagd voor zichzelf te denken. Zijn eigen unieke denkproces wordt niet ontwikkeld maar wordt door de gehaktmolen van het mainstream denken gehaald. Hij wordt getraind om op een vraag, het door een ander bedachte antwoord te geven. Eigen unieke oplossingen gebaseerd op eigen ervaring, eigen intuïtie en zelf vergaarde kennis worden niet gewaardeerd. Dit unieke individuele leerproces komt dus niet tot wasdom. Er worden domme studenten gekweekt. En degene die het snelst en het best andermans kennis weet na te praten, haalt de beste cijfers en wordt gezien als de beste student. We kijken hier tegen een legioen van marionetten aan aan de touwtjes van de'deskundigen' bungelen. Later op de werkvloer, worden zij in een vergelijkbaar regiem gehouden en zullen zij doen wat hen wordt opgedragen. Het wordt niet gewaardeerd als een student van de paden afgaat en met totaal andere inzichten over eenzelfde situatie terugkomt. Dit soort studenten wordt verstoten.

Ook de student wordt geïndoctrineerd. De studenten worden tijdens hun studie doordrenkt met het geloofssysteem, gebaseerd op kennis die zij zelf niet hebben vergaard en die niet ter discussie staat. De belangrijkste regel van het geloofssyteem is: 'Wij hebben gelijk'. Afgeleiden daarvan zijn: 'Wij hebben er voor gestudeerd. Wij hebben talloze bevallingen gedaan. Wij kunnen alles wat we doen wetenschappelijk onderbouwen. Wij weten meer over bevallen dan wie ook.' Het zijn de nieuwe goden, de nieuwe allesweters, die willen dat wij alles wat zij zeggen, aanvaarden en die willen dat wij alles wat zij willen doen, bij ons laten doen. Zij verlangen van ons dat wij hen hoogachten, eerbiedigen en dat verwachten zij ook van de mensen in het systeem onder hen. Het is een autoritair en arrogant, star systeem dat van eigenbelang aan elkaar hangt. Zij hebben zichzelf onschendbaar verklaard, want zij toornen hoog uit boven de massa van mensen die van niets weet en die denken dat zij voor hun gezondheid en genezing afhankelijk zijn van dit systeem.

degene die het snelst en het best andermans kennis weet na te praten,
haalt de beste cijfers en wordt gezien als de beste student

De meeste gynaecologen zijn mannen in ons land, hetgeen ik een buitengewoon merkwaardig en schadelijk verschijnsel vindt. Deze, grotendeels van zijn authenticiteit ontdane gynaecoloog, gaat zich vervolgens bezighouden met processen die hem vanuit zijn eigenheid totaal vreemd zijn. Een man zal nooit enig besef hebben van wat weeën zijn, anders dan een uitslag op een monitor, een beweging in het lichaam van een ander die hij met zijn hand kan voelen aan de buitenkant van het proces. Hij zal nooit de reikwijdte kennen van het bevallingsproces, hij zal nooit opgenomen worden in de krachten die aanwezig zijn bij het begeleiden van een mensenkind naar de aarde. Hij komt nooit verder dan een toeschouwer te zijn, een buitenstaander. Het is zijn taak als man het leven vanuit liefde te verwekken maar niet het te scheppen. Hij is in feite klaar met zijn taak maar kan zijn speeltje maar moeilijk afgeven. Hij begeeft zich op gebied waar hij niet thuishoort, waar hij het zicht niet heeft. Hij is daarom een man die met een verrekijker omgedraaid tegen zijn oog het firmament aftast in de heilige overtuiging dat hij volledig beeld heeft. In werkelijkheid ziet hij slechts een piepklein fragment van een veel grootser proces en baseert op dit beperkte zicht, zijn handelswijze en zijn status. Hij werkt grotendeels op zijn verstand en het verstand is het minst geschikte vermogen om met deze krachten en vermogens bezig te zijn. De mannelijke gynaecoloog is van alle beschikbare derden die bij een bevalling aanwezig kunnen zijn, de meest gehandicapte. En daardoor de meest gevaarlijke.

Als eenmaal een begin is gemaakt met een gynaecologische ingreep is er vaak geen houden meer aan en volgt de ene interventie na de andere. Eigenlijk roept de ene interventie de volgende automatisch in het leven, de ene complicatie na de andere veroorzakend. Van een natuurlijke geboorte is geen sprake meer. Wat als een natuurlijke geboorte begon, verwordt tot een cascade van kunstmatige, vaak gewelddadige handelingen. Het begint vaak met toedienen van pijnstillers, zoals een epidurale verdoving, de ruggeprik, hetgeen de bevalling vertraagt. Om de bevalling vervolgens weer te versnellen, wordt pitocin gegeven waardoor de contracties langer en sterker worden. Niet voorbereid op de plotselinge pijn van deze kunstmatige boost zal de vrouw om nog meer pijnstilling vragen waardoor er weer meer pitocin nodig is. Door pitocin opgejaagde contracties, samen met het feit dat de vrouw plat op haar rug moet liggen omdat anders de elektronische monitor voor de hartslag van de baby (ctg) niet goed werkt, kan veroorzaken dat de bloedtoevoer naar de baby niet goed meer verloopt, wat weer het dalen van de hartslag van de baby tot gevolg heeft. Als reactie op deze situatie, 'fetal distress' die door het apparaat wordt geregistreerd, wordt een spoedkeizersnede uitgevoerd. Ik heb dit scenario zo eindeloos vaak voorbij zien komen dat ik al mismoedig word als ik hoor dat er pijnstilling wordt toegediend. Ik heb menig geboorteverhaal gehoord waarbij de baby door dit scenario overleed terwijl men in het dossier schreef; 'Doodsoorzaak onbekend'.

Iedere vrouw heeft de hoop op een goede afloop en als na zo'n niet te stoppen trein van ingrepen de bevalling achter de rug is zal iedere vrouw, ook al voelt ze dat niet bewust, achterblijven met een geknakt zelfvertrouwen. Bij iedere ingreep die toegevoegd wordt aan de voorgaande, treedt onbewust het idee in werking: 'Zie je wel. Ik kan het niet.' Het lichaam blijft geschonden achter. Het lichaam weet de waarheid.

Het ctg, de cardiotocograaf, is een machine die de hartslag van de baby meet middels een riem die om de buik van de moeder wordt gelegd. Er is ook een uitvoering waarbij een soort vishaakje in de schedel (dan wel in de billen bij een stuit) wordt gehaakt met dezelfde functie. Deze machine is het symbool van de hoogwaardige technologie van de ziekenhuisgeboorte geworden. Als de monitor eenmaal is bevestigd is de machine vanaf dat moment het focuspunt waarop alle participanten van de bevalling zich richten. Verpleegkundigen, artsen, partners en ook de moeder zelf, worden gehypnotiseerd door de machine, die vanaf dat moment de perceptie en de interpretatie van waarnemingen rondom het geboorteproces bepaalt.

De moeder wordt aangesloten op het lichtnet: zij ligt vastgesnoerd aan de computers. Zij mag niet teveel bewegen. Vaak mag ze niet eten en is aangesloten op het infuus. Er komt regelmatig een arts, die uit contact met haar lichaam in haar rondprikt, om te onderzoeken 'of alles nog wel goed gaat'. Het hele toneel zendt de boodschap uit dat de techniek bovenmachtig is en het individu is niet meer dan het verlengde ervan. In Amerika is nu een meter uitgevonden die de ontsluiting meet. Dan hoeven die onnauwkeurige vingers geen uitsluitsel meer te geven maar wordt moeder letterlijk op de millimeter gevolgd.

In Nederland zijn weinig mensen die kennis hebben van, en kiezen voor de veiligste vorm van bevallen: de niet begeleide thuisbevalling.

Als het moment van de geboorte nadert neemt het aantal rituelen dat wordt uitgevoerd toe of haar conditie dat nu vraagt of niet. Bijvoorbeeld, als de baarmoedermond van de vrouw de vereiste 10 centimeter heeft bereikt, gaan de verpleegkundigen zich toeleggen op het motiveren van de vrouw om te gaan persen bij iedere wee, of zij nu persdrang heeft of niet. Het komt nog steeds voor dat wanneer de werkelijke geboorte begint de vrouw haastig en met alle verwarring voor haar van dien, door het ziekenhuis wordt vervoerd om naar de verloskamer te worden gebracht, waar ook de kinderarts zijn eigen daarvoor ingerichte kamertje heeft. Is de arts nog niet aanwezig, dan gebeurt het vaak dat de vrouw de opdracht krijgt om te stoppen met persen want men wil wachten op de aanwezigheid van de arts. Zulke commando's geven blijk van een totale ontkenning van de natuurlijke ritmes van het vrouwenlichaam. Ze maken duidelijk dat men vindt dat haar geboorte een mechanische gebeurtenis is en daarom dient de vrouw zich te houden aan de tijdschema's en de verwachtingen van het dienstdoende personeel.

Ook na de geboorte gaat deze manier van handelen door. De luchtwegen van de baby worden vaak, soms zelfs al als het hoofdje naar buiten komt, meteen met een slangetje uitgezogen. De baby wordt door vreemde handen in plastic aangepakt, meteen met doeken afgewreven, naar de kinderarts gebracht nadat het even op de borst van de moeder heeft mogen liggen. De baby wordt gewogen, de apgarscore wordt bepaald om te kijken of de baby wel aan de produktvereisten voldoet, de baby krijgt meteen zijn eerste rapportcijfer, het hoofd wordt opgemeten, het lichaam wordt opgemeten en de reflexen worden getest. Allemaal handelingen die het natuurlijke bindingsproces tussen moeder en baby dramatisch verstoren. Allemaal handelingen die de vrouw volledig van zichzelf vervreemden. De meeste vrouwen ondergaan deze behandelingen zonder een kik te geven. Volledig van hun verstand beroofd, weggeduwd uit hun intuïtie, overrompeld door alles wat er van buitenaf op hen is afgekomen. De meeste vrouwen vinden dit soort behandelingen normaal. En nodig, want ze geloven dat de medici het beste met hen voor hebben.

Het veranderen van dit diepgewortelde geloofs- en waardesysteem in de samenleving door de rituelen te veranderen, is mogelijk maar absoluut niet gemakkelijk. Er zal ongetwijfeld een tegenreactie komen van hen, die de status quo willen handhaven door het verstevigen en bestendigen van de huidige rituelen.

Iedere samenleving in de wereld voelt de behoefte om zijn bewoners te socialiseren naar standaardmensen met gelijke normen en waarden en de leden van een samenleving ondervinden daar ook hun voordelen van. Als een cultuur het zou moeten hebben van politiemensen om te verzekeren dat iedereen zich aan de regels zou houden dan zou een land of een samenleving nooit genoeg politiemensen hebben om dit te verwezenlijken. Het zou een chaos worden. Het is veel praktischer om te zorgen dat die socialisatie ontstaat van binnenuit door er voor te zorgen dat de bewoners van een land het nuttig vinden zich aan te passen, het nodig vinden zich te conformeren, zich willen onderwerpen aan de normen en de waarden die iedereen hanteert. Het werken met rituelen is derhalve de manier om te zorgen dat die socialisatie kan plaatsvinden.

Daarom moeten gynaecologische procedures ook gezien te worden als diep doorwerkende rituelen. Deze rituelen zijn patroonmatig, ze herhalen zichzelf eindeloos en zijn diepgaand symbolisch. Ze geven continu de boodschap af dat de gestructureerde, voorspelbare wijze van omgaan met geboorte beter is dan de onvoorspelbare natuurlijke vorm. Ze geven een geordende structuur aan de chaotische stroom van wat een geboorteproces eigenlijk in haar natuurlijke vorm is. Het zorgt ervoor dat de moeder diepgaand geloofd in de wetenschap, dat zij volledig en zonder vragen te stellen blind vertrouwt op die wetenschap en op de techniek. Dat zij haar inferieuriteit herkent en erkent (bewust of onbewust) en zo deze facetten van de principes van het patriarchaat accepteert en zich daarbij neerlegt. Zij zal zich conformeren aan de huidige maatschappij en zij zal haar kinderen leren hetzelfde te doen. Zij zal toestaan dat verloskundigen en gynaecologen haar unieke geboorteproces uiteen rafelen tot er niets meer overblijft dan een technisch, te beheersen en te manipuleren proces. Vanuit het maatschappelijke oogpunt bezien is een geboorte succesvol als de vrouw en het kind keurig worden aangepast tijdens de geboorte-ervaring, aangepast zoals de maatschappij ze graag wil hebben. De programmering van mensen begint bij de geboorte en eigenlijk al ver ervoor, tijdens de zwangerschap.

De baby leert op diep onbewust niveau tijdens een geboorte die 'begeleidt' wordt door deze 'deskundigen', ook dat het afhankelijk is van anderen. En natuurlijk is een mensenkind afhankelijk van de omgeving ten aanzien van liefde, voedsel, warmte, geborgenheid etc. Een baby is niet afhankelijk van haar omgeving als het gaat om het volgen en gehoor geven aan haar innerlijke stem die aangeeft, onzichtbaar maar daarom niet minder voelbaar, dat het tijd is om geboren te worden. Hierin worden vele babies al geschonden, want zij worden vaak vóór hun eigen tijd uit de baarmoeder gehaald omdat de produktiemanager dat heeft bepaald aan de hand van een eigen samengesteld tijdschema. Het is voor een baby buitengewoon moeilijk om haar innerlijke stem te volgen als zij overvallen wordt door handelingen die zij vanuit haar natuurlijke wetmatigheid niet verwacht. De natuur heeft andere wetten dan de bedachte culturele wetten, opgesteld door de mens. In het gehoor geven aan deze natuurlijke wetmatigheid is het kind niet afhankelijk van derden. Het zal gehoorzamen aan haar natuur. Dit tere en delicate proces kan niet verbeterd worden, het kan slechts verstoord worden door kunstmatig ingrijpen, zoals gebeurt bij de begeleide bevalling. Het 'Ik kan het niet alleen' ligt hierdoor en hiermee besloten in de hersenen van de baby.

Wie communiceert er met de baby tijdens de bevalling? Wie heeft een luisterend oor? Wie heeft de ruimte in het hart en in het hoofd open te staan voor de boodschappen die de baby geeft? De baby zelf heeft helemaal geen stem tijdens dit zo belangrijke proces. Als je het zo bekijkt lijkt het wel of de baby als levend, reagerend wezen niet eens bestaat. Zijn hartslag is het enige waar men in geïnteresseerd is en tegenwoordig ook het zuurstofgehalte in zijn bloed, wat met een krasje van zijn hoofd wordt genomen. Het contact tussen moeder en kind wordt verstoord door voortdurend gepraat in de ruimte waar de bevalling plaatsvindt. Mensen, vreemde mensen die in en uit lopen. Vreemde ogen die staren naar de geslachtsorganen van vrouwen die dit in het dagelijkse leven als een schending zouden ervaren van hun privacy. Vingers die vagina's binnendringen om te onderzoeken wat door het lichaam als een verkrachting wordt ervaren. Alles maakt de baby mee. En wat zijn moeder wordt aangedaan, wordt hem aangedaan. Hij is innig met haar verbonden op emotioneel, fysiek en energetisch niveau. Het onbewuste van de vrouw wordt tijdens het baren continu doordrenkt met de overtuiging: 'Ik kan het niet. Red mij'. Dit is een boodschap die de baby dus ook continu absorbeert.

Ook de partner staat er bij zo'n ingrijpende gebeurtenis van zijn kind vaak bij als een zoutpilaar. Bij het binnenkomen van de vroedvrouw wijkt de man meestal, omdat nu een deskundige het over gaat nemen. Zijn natuurlijke rol is daarmee ten einde gekomen en hij houdt zich verder bezig met zich zorgen maken, handjes vasthouden en bij angstaanvallen soms zelfs het onder druk zetten van de verloskundige.

Op tv bij bevallingsprogramma's zag ik eens hoe een partner letterlijk opzij werd geduwd door een vroedvrouw, een mannelijke vroedvrouw, die handschoenen aantrok al 1 minuut na binnenkomst in de kamer en al druk kletsend en keuvelend zijn vingers in de vagina van de vrouw stak. Hij porde wat rond en gaf aan dat zij ontsloten was en dat zij kon gaan persen. Zonder enige persdrang probeerde de vrouw te voldoen aan het verzoek en perste alsof zij moest poepen. Haar hoofd liep rood aan. Het mijne ook van ontzetting en een diep gênant gevoel bekroop mij. Mjin wenkbrauwen schoten omhoog en mijn mond viel open toen hij goedgemutst tegen de zwoegende vrouw zei: 'Goed zo! Duw mijn vingers maar weg.' Hij hield een groot deel van de persfase zijn vingers in haar vagina. Wat deed hij daar? En dan dat gezicht van die echtgenoot van de vrouw. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat een vreemde man met zijn vingers in de vagina van zijn vrouw zit. Dit kan alleen maar omdat bevallen totaal uit de sexuele sfeer is gehaald. 'Het is voor een goed doel', houdt de gemiddelde man zich voor. 'Het betekent verder niks.' Dit soort gebeurtenissen, die uitgezonden worden en zonder pardon geshowed worden aan het Nederlandse volk laat zien dat de rituelen rondom geboorte en bevallen onverminderd krachtig hun werk doen. Zolang dit zo is, zal het aantal keizersnedes en gemanagede bevallingen alleen maar toenemen.

Het is de conformiteit die de maatschappij wil en voorstaat, omdat dit de grootste kans geeft elke verandering tegen te houden. Zolang er geen veranderingen optreden lijkt de maatschappij beheersbaar en controleerbaar. Daarom is de hypnose rondom geboorte zo belangrijk. Daarom moet die ook in stand worden gehouden.

In Nederland zijn weinig mensen die kennis hebben van, en kiezen voor de veiligste vorm van bevallen: de niet begeleide thuisbevalling. Er is aangetoond dat het aantal complicaties toeneemt naarmate er meer vreemde mensen om de barende vrouw heen zijn. Het plannen van een niet begeleide bevalling impliceert dat mensen de volle verantwoordelijkheid nemen en daarin zit het denken over veiligheid besloten. Het is veel gevaarlijker en onverantwoordelijker om onbewust en onvoorbereid in een ziekenhuis te bevallen dan goed voorbereid en met volle bewustzijn thuis je kind ter wereld te brengen.

De uitkomsten van de bevallingen tonen dit ook aan.

De hypnose is echter zeer complex en bestaat uit vele mythen die zichzelf ook weer in stand houden en die elkaar verstevigen. Een mythe kan alleen maar bestaan als er sprake is van misinformatie en onwetendheid.

Hoewel ik er van overtuigd ben dat in de medische wereld ontzettend veel mensen werken met het hart op de juiste plek, ben ik er ook van overtuigd dat in diezelfde medische wereld krachten spelen die niets met het hart te maken hebben. Geld speelt in deze business een grote rol, evenals macht en het misbruik daarvan. Ik zie veel egoïsme, zowel bij verloskundigen als bij gynaecologen en egoïsme gekoppeld aan onwetendheid en (helemaal erg) het ontbreken van de bereidheid om andere feiten dan de eigen overtuiging te bekijken, is de oorzaak van een star systeem waarin veel leed wordt veroorzaakt. 'Follow the money'.

Het vraagt veel bewustzijn en moed om het systeem en de misselijkmakende rotheid ervan, te doorzien. De valkuil is, dat een goed geheugen, een groot vermogen om te gehoorzamen aan hen die meer macht hebben en status, worden gezien als intelligentie. Werkelijke intelligentie bestaat uit de bereidheid te willen leren van andere mensen, de bereidheid de eigen beperkingen te zien, het vermogen open te communiceren, een warm hart hebben, de moed om van geijkte paden af te gaan als de situatie daar om vraagt en het durven toegeven van fouten. Het systeem ontbeert deze intelligentie. Op een aantal uitzonderingen na. Kan uit een dergelijk systeem iets levenbrengends voortkomen? Jazeker. Op individueel niveau. Er zijn altijd mensen binnen een systeem die hartelijk en begaan zijn. Maar het systeem blijft het systeem.

De wetenschap dat artsen ongelofelijk domme dingen doen is schokkend. Het is niet makkelijk te aanvaarden en dringt maar langzaam door, als het al door dringt. Het is een diep ingesleten hypnose waar uit het niet eenvoudig is te ontwaken. Het is moeilijk te beseffen dat artsen een afschuwelijk korte- en langetermijn effect hebben op de gemeenschap, op de gezondheid en het welzijn van de mens. Dit idee roept veel weerstand op. Gynaecologen brengen meer schade toe dan dat ze goed doen.

Ook in de gynaecologie en de verloskunde vindt vrijwel geen discussie plaats en eerlijke kritiek op de effecten van de standaard ingrepen bij een bevalling wordt niet serieus genomen, noch door de medici, noch door de samenleving. Het idee bestaat nog onveranderd, dat men in de beste handen is als men eenmaal op een gynaecologische afdeling is beland, of de praktijk van een verloskundige is binnengestapt. De maatschappelijke opvattingen over wat gezond is bij een bevalling, volgen bijna naadloos de rigide en inflexibele aannames van het systeem. Het is ook de maatschappij die zich van alles laat aanpraten en die zonder vragen te stellen alles voor waar aanneemt wat de witte jassen propageren. Voetstoots wordt aangenomen dat alle verrichte handelingen geen kwaad kunnen. Het 'Zij zullen het toch wel weten' gehalte is hoog. De gestage stroom van medische 'waarheden' wordt niet bevraagd, niet in twijfel getrokken, niet onderzocht door de massa. Zij aanvaarden blindelings als makke schapen, alle 'wetenschappelijke feiten' en daaraan gekoppelde behandelingen. Sterker nog; er zijn tegenwoordig veel vrouwen die deze behandelingen eisen. Zij zetten de medici onder druk omdat zij denken dat die behandelingen een optimale uitkomst van de zwangerschap en bevalling garanderen. De vrouw vormt inmiddels zelf een belangrijk onderdeel van het systeem. Onwetendheid, generatielange overgedragen angst voor zichzelf als barende, hebben hun effect gehad. Onze hersens en zelfs ons DNA zit vol met misvattingen en onwaarheden rondom bevallingen.

In de UC wereld beweegt men vooral vanuit het het weten. In het reguliere systeem draait alles om kennis. Je hebt het weten, dat is levend en levendig en volledig in het 'nu'. Je hebt kennis en dat is statisch, in het verleden, opgewekt door het geheugen, de mind, de onwetendheid, dat niets anders kan, dan reproduceren wat het ooit heeft gezien of meegemaakt. Het denken dat niet voortkomt uit het weten verdeelt alles in onderdelen en bekijkt het leven, wat enorm complex is, in stukjes. Daardoor is het nooit in staat het geheel te zien en nog belangrijker; het denken kan geen diepte ervaren. Het vergelijkt het heden met het verleden, kijkt in de toekomst en probeert het goede uit het verleden in de toekomst te krijgen. Mind is nooit in het 'nu' en heeft dus nooit contact met het 'nu'. Dat betekent dat mind een schijnwereld is en creëert.

Mind maakt zichzelf ook wijs dat er zoiets als objectiviteit zou bestaan, hetgeen een illusie is. Objectiviteit bestaat niet. Alleen het 'nu' bestaat. En het 'nu' verandert onophoudelijk. Daarom is het denken een uiterst onbetrouwbaar instrument om op te navigeren. Er is enorm veel ruimte voor fouten.

Het weten is geen kennis. Je kunt het niet overdragen want het is alweer voorbij voor je het weet. De hele wereld is bezig met kennis. De gynaecologie en de verloskundie zijn bezig met kennis. Zij verrichten hun handelingen op basis van andermans theorieen over het leven, gecombineerd met eigen ervaring, die getoetst wordt en binnen de grenzen wordt gehouden van die kennis. Met weten heeft het niets te maken. Dus in feite heeft het niets met het leven te maken. Het is een beschrijving van het verleden en meer ook niet. Kennis komt voor uit de geobjectiveerde wereld. Weten komt voort uit het leven zelf als het 'kennen' opzij is gegaan. Als 'kennen' zwijgt en buigt voor de grotere en wijzere kracht van het weten.

Kennis maakt onzeker, veroorzaakt angst, twijfel, frustratie, woede. 'Heb ik het wel goed gedaan? Wat moet ik nu doen? Wat gaat er nu gebeuren?' Over kennis kun je discussieren, kun je denken dat er een gelijk is te behalen. Bij kennis kun je spreken over 'het ging goed' of 'het ging fout'. Bij weten is er simpelweg weten en dat is meer dan genoeg in zichzelf. Over weten kun je niet verschillen van mening. Weten geeft rust, diepte aan het leven. Weten geeft zin aan zelfs de meest pijnlijke situatie. Weten is doorstromen, bevatten, beseffen, liefdesenergie. Weten gaat voorbij aan de mind. Weten is niet toegankelijk voor de mind. Het denken kletst zo automatisch en zo hard, dat de signalen van het lichaam waartoe het behoort, waarin het weten kan worden beleefd, worden genegeerd. Het denken is niet zelfbewust, heeft niet het vermogen zelfbewust te zijn. Het kan alleen zelfkennis vergaren; analyses die schijnbaar de waarheid bevatten over het verleden van de persoon. Maar zelfkennis is geen zelfbewustzijn. En daarom is het vakjargon ook geintroduceerd; het betekent en bewijst de afwezigheid van zelfbewustzijn in dat wat wordt gezegd.

Het is vanuit deze manier van kijken verwonderlijk dat de wetenschap zichzelf wetenschap noemt.

Meer werk van Eugenie van Ruitenbeek vindt u op haar blog "In Vrijheid Bevallen". EQgen bedankt Eugenie voor het recht om haar werk te mogen plaatsen.

Een pakkend gedeelte uit deze video:

Na vier a vijf uur had ik acht centimeter ontsluiting en besloot DE DOKTER mijn vliezen TE BREKEN. Maar het ging niet snel genoeg en dit deed de dokters besluiten het proces te versnellen met medicatie.

Vervolgens wordt er door het toedienen van de medicatie enorme stress bij de baby teweeg gebracht. Dit doet de artsen besluiten met spoed een keizersnede uit te voeren. Ze lossen een probleem op dat ze zojuist ZELF hebben gecreerd. Aan het einde van de video zegt de bevallen vrouw: "in het licht van wat er gebeurt is ben ik blij dat ik in het ziekenhuis ben bevallen". Ze is zich totaal niet bewust dat alle ellende ontstaan is doordat ze haar macht heeft weggeven aan wildvreemden die een bevalling zien als een mechanische liefdeloze gebeurtenis welke plaats moet vinden binnen een vastgestelde tijd.

Birth in Holland - Watch a funny movie here

Waarom is vrijwel iedereen er van overtuigd dat bevallen gevaarlijk is?
Zie hier hoe het werkt:

naar boven